
Έλληνας με το μέτρο
Της Άντας Ψαρρά
«Είμαστε πολλοί, είμαστε ανεξάρτητοι, είμαστε Έλληνες» (Πάνος Καμμένος)
«Υπάρχει Έλληνας (ακροατής) που να θύμωσε επειδή έβρισε (σ.σ. ο Τράγκας) τη Μέρκελ (σ.σ. ο χαρακτηρισμός ήταν ξεκωλιάρα), την περίοδο που μας ξεφτιλίζει η Γερμανία...;» (Νίκος Χατζηνικολάου) [1]
«Όμως ο κ. Παπανδρέου είχε ήδη ξεκινήσει τη συνωμοσία του εναντίον του ελληνικού λαού από το καλοκαίρι του 2009[…] Φυσικά οι Έλληνες συνεργάτες τους που έχουν ήδη καταδικαστεί στη συνείδηση του λαού μας ως προδότες, θα πρέπει να τιμωρηθούν» (Μίκης Θεοδωράκης)
Μετά το βαρόμετρο, το θερμόμετρο, το πιεσόμετρο, το βυθόμετρο και το ποτενσιόμετρο, η ελληνική κοινωνία ανακάλυψε και καθιέρωσε το ελληνόμετρο. Το ελληνόμετρο είναι εύχρηστο, φτηνό, αποτελεσματικό και διατίθεται σε διάφορες συσκευασίες. Το Χημείο του Κράτους δεν έχει δώσει ακόμα επίσημα στοιχεία, αλλά είναι βέβαιο, εκ του αποτελέσματος, ότι το ελληνόμετρο περιέχει συντηρητικά και τοξικές ουσίες.
Η πλούσια παράδοση του χαρακτηρισμού των κομμουνιστών και των συνοδοιπόρων τους σαν προδότες και ανθέλληνες, αλλά και το ιστορικό υποσυνείδητο του έλληνα ότι για όλα φταίνε οι άλλοι, οι ξένοι, βοήθησαν καθοριστικά στην κατασκευή αυτής της σύγχρονης μοντέρνας συσκευής, η οποία δεν χρειάζεται καν οδηγίες χρήσης. Την βάζεις στην πρίζα και μετράς τον διπλανό σου χωρίς καν να χρειάζεται η γνώμη του για τη μέτρηση. Το ελληνόμετρο καθιερώθηκε αρχικά για να μετράει την ελληνικότητα παιδιών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα από αλλοδαπούς γονείς. Με ελληνόμετρο είχε μετρηθεί, για παράδειγμα, ο αριστούχος αλβανός μαθητής Τσενάι, αλλά και πολλοί άλλοι.
Το ελληνόμετρο χρησιμοποιήθηκε επίσης πρόσφατα εναντίον όλων εκείνων των ιστορικών, διανοουμένων, δημοσιογράφων, πολιτικών, οργανώσεων και πολιτών που τόλμησαν τις τελευταίες δεκαετίες να εκφράσουν διαφορετικές απόψεις από την τρέχουσα κοινή γνώμη των δελτίων των οκτώ - και όχι μόνο.
Χρήση του ελληνόμετρου έκαναν με απόλυτο τρόπο στο πρόσφατο παρελθόν οι φορείς των πιο ακραίων ρατσιστικών και μισαλλόδοξων αντιλήψεων - οργανώσεις σαν την Χρυσή Αυγή, διάφορες ενώσεις αποστράτων αλλά και πολλοί αθλητικοί συνδέσμουι. Μια πιο λελογισμένη χρήση του ελληνόμετρου υιοθετήθηκε, εξάλλου, σαν αντίδωρο στην ταύτιση εγκληματικότητας και μετανάστευσης. Παράγοντες της εκκλησίας, τηλεπαρουσιαστές, δήμαρχοι και πολιτικοί έκαναν συχνά χρήση του ελληνόμετρου σε διάφορες φάσεις (Ίμια, παράδοση Οτσαλάν, «Μακεδονικό», ελληνοσερβική φιλία κ.α.), ενώ το ελληνόμετρο ένωσε αριστερούς, δεξιούς και κεντρώους χρήστες. Ενδεικτικά αναφέρουμε κινήσεις όπως το Δίκτυο 21, κόμματα όπως η Πολιτική Άνοιξη και το κόμμα Παπαθεμελή, έντυπα όπως το Νέμεσις και η Ρήξη, αλλά και πλήθος επιχειρηματιών και απλών πολιτών που αποφάσισαν να συστηματοποιήσουν τη χρήση, αν και ακόμα βρισκόταν σε πειραματικό στάδιο. Ακόμα και ιδιοκτήτες αυθαιρέτων χτισμένων μέσα σε δάση άρχισαν να στολίζουν τα σπίτια τους με τεράστιες ελληνικές σημαίες, διότι κατάλαβαν ότι το ελληνόμετρο ίσως τους γλύτωνε από τα πρόστιμα.
Η οικονομική κρίση, το μνημόνιο, η ανάλγητη πολιτική των μειώσεων μισθών και συντάξεων, χωρίς καν ένα άγγιγμα όσων πλούτισαν παράνομα ή όχι, όσων κερδοσκόπησαν και καταχράστηκαν το ελληνικό δημόσιο και όσων σώπαιναν μπροστά στη σκανδαλώδη διαχείριση των δημόσιων αγαθών και του πλούτου της χώρας, μετέτρεψαν το ελληνόμετρο, από τη μια στιγμή στην άλλη, σε απόλυτο κριτή αλλά και συνεκτικό κρίκο απολύτως διαφορετικών πολιτικών διαδρομών.
Το μνημόνιο, πέρα από τα καταστροφικά οικονομικά του αποτελέσματα, έδωσε στο ελληνόμετρο μεγαλύτερη βαρύτητα ακόμα και από εκείνη του άγριου καπιταλισμού που σαρώνει τα πάντα. Όλοι πλέον μετράνε την ελληνικότητά τους και την ελληνικότητα του διπλανού τους σε ένα επικίνδυνο μπρα-ντε-φερ.
Η τοξική επίδραση αυτής της συσκευής αποδεικνύεται με πολλά παραδείγματα στην πρόσφατη επικαιρότητα. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί για παράδειγμα ότι:
- Οι αγανακτισμένες εικόνες που προβλήθηκαν κατά κόρον από τα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, ήταν κυρίως οι μούτζες με τις ελληνικές σημαίες;
Της Άντας Ψαρρά
«Είμαστε πολλοί, είμαστε ανεξάρτητοι, είμαστε Έλληνες» (Πάνος Καμμένος)
«Υπάρχει Έλληνας (ακροατής) που να θύμωσε επειδή έβρισε (σ.σ. ο Τράγκας) τη Μέρκελ (σ.σ. ο χαρακτηρισμός ήταν ξεκωλιάρα), την περίοδο που μας ξεφτιλίζει η Γερμανία...;» (Νίκος Χατζηνικολάου) [1]
«Όμως ο κ. Παπανδρέου είχε ήδη ξεκινήσει τη συνωμοσία του εναντίον του ελληνικού λαού από το καλοκαίρι του 2009[…] Φυσικά οι Έλληνες συνεργάτες τους που έχουν ήδη καταδικαστεί στη συνείδηση του λαού μας ως προδότες, θα πρέπει να τιμωρηθούν» (Μίκης Θεοδωράκης)
Μετά το βαρόμετρο, το θερμόμετρο, το πιεσόμετρο, το βυθόμετρο και το ποτενσιόμετρο, η ελληνική κοινωνία ανακάλυψε και καθιέρωσε το ελληνόμετρο. Το ελληνόμετρο είναι εύχρηστο, φτηνό, αποτελεσματικό και διατίθεται σε διάφορες συσκευασίες. Το Χημείο του Κράτους δεν έχει δώσει ακόμα επίσημα στοιχεία, αλλά είναι βέβαιο, εκ του αποτελέσματος, ότι το ελληνόμετρο περιέχει συντηρητικά και τοξικές ουσίες.
Η πλούσια παράδοση του χαρακτηρισμού των κομμουνιστών και των συνοδοιπόρων τους σαν προδότες και ανθέλληνες, αλλά και το ιστορικό υποσυνείδητο του έλληνα ότι για όλα φταίνε οι άλλοι, οι ξένοι, βοήθησαν καθοριστικά στην κατασκευή αυτής της σύγχρονης μοντέρνας συσκευής, η οποία δεν χρειάζεται καν οδηγίες χρήσης. Την βάζεις στην πρίζα και μετράς τον διπλανό σου χωρίς καν να χρειάζεται η γνώμη του για τη μέτρηση. Το ελληνόμετρο καθιερώθηκε αρχικά για να μετράει την ελληνικότητα παιδιών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα από αλλοδαπούς γονείς. Με ελληνόμετρο είχε μετρηθεί, για παράδειγμα, ο αριστούχος αλβανός μαθητής Τσενάι, αλλά και πολλοί άλλοι.
Το ελληνόμετρο χρησιμοποιήθηκε επίσης πρόσφατα εναντίον όλων εκείνων των ιστορικών, διανοουμένων, δημοσιογράφων, πολιτικών, οργανώσεων και πολιτών που τόλμησαν τις τελευταίες δεκαετίες να εκφράσουν διαφορετικές απόψεις από την τρέχουσα κοινή γνώμη των δελτίων των οκτώ - και όχι μόνο.
Χρήση του ελληνόμετρου έκαναν με απόλυτο τρόπο στο πρόσφατο παρελθόν οι φορείς των πιο ακραίων ρατσιστικών και μισαλλόδοξων αντιλήψεων - οργανώσεις σαν την Χρυσή Αυγή, διάφορες ενώσεις αποστράτων αλλά και πολλοί αθλητικοί συνδέσμουι. Μια πιο λελογισμένη χρήση του ελληνόμετρου υιοθετήθηκε, εξάλλου, σαν αντίδωρο στην ταύτιση εγκληματικότητας και μετανάστευσης. Παράγοντες της εκκλησίας, τηλεπαρουσιαστές, δήμαρχοι και πολιτικοί έκαναν συχνά χρήση του ελληνόμετρου σε διάφορες φάσεις (Ίμια, παράδοση Οτσαλάν, «Μακεδονικό», ελληνοσερβική φιλία κ.α.), ενώ το ελληνόμετρο ένωσε αριστερούς, δεξιούς και κεντρώους χρήστες. Ενδεικτικά αναφέρουμε κινήσεις όπως το Δίκτυο 21, κόμματα όπως η Πολιτική Άνοιξη και το κόμμα Παπαθεμελή, έντυπα όπως το Νέμεσις και η Ρήξη, αλλά και πλήθος επιχειρηματιών και απλών πολιτών που αποφάσισαν να συστηματοποιήσουν τη χρήση, αν και ακόμα βρισκόταν σε πειραματικό στάδιο. Ακόμα και ιδιοκτήτες αυθαιρέτων χτισμένων μέσα σε δάση άρχισαν να στολίζουν τα σπίτια τους με τεράστιες ελληνικές σημαίες, διότι κατάλαβαν ότι το ελληνόμετρο ίσως τους γλύτωνε από τα πρόστιμα.
Η οικονομική κρίση, το μνημόνιο, η ανάλγητη πολιτική των μειώσεων μισθών και συντάξεων, χωρίς καν ένα άγγιγμα όσων πλούτισαν παράνομα ή όχι, όσων κερδοσκόπησαν και καταχράστηκαν το ελληνικό δημόσιο και όσων σώπαιναν μπροστά στη σκανδαλώδη διαχείριση των δημόσιων αγαθών και του πλούτου της χώρας, μετέτρεψαν το ελληνόμετρο, από τη μια στιγμή στην άλλη, σε απόλυτο κριτή αλλά και συνεκτικό κρίκο απολύτως διαφορετικών πολιτικών διαδρομών.
Το μνημόνιο, πέρα από τα καταστροφικά οικονομικά του αποτελέσματα, έδωσε στο ελληνόμετρο μεγαλύτερη βαρύτητα ακόμα και από εκείνη του άγριου καπιταλισμού που σαρώνει τα πάντα. Όλοι πλέον μετράνε την ελληνικότητά τους και την ελληνικότητα του διπλανού τους σε ένα επικίνδυνο μπρα-ντε-φερ.
Η τοξική επίδραση αυτής της συσκευής αποδεικνύεται με πολλά παραδείγματα στην πρόσφατη επικαιρότητα. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί για παράδειγμα ότι:
- Οι αγανακτισμένες εικόνες που προβλήθηκαν κατά κόρον από τα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, ήταν κυρίως οι μούτζες με τις ελληνικές σημαίες;
- Ο Λουκάς Παπαδήμος κρίνεται μη επαρκώς έλληνας από τον εκδότη της Αυριανής, τον εκδότη της Βραδυνής, τους εκπροσώπους της ακροδεξιάς, αλλά ακόμα και από τον Αλέξη Τσίπρα;
- Τα μέλη φασιστικών και ναζιστικών ομάδων κατηγορούν τη Μέρκελ επειδή είναι γερμανίδα, ενώ δημοκρατικές ενώσεις προπαγανδίζουν μποϊκοτάζ σε γερμανικά προϊόντα, την ώρα που γερμανοί πολιτικοί και πολίτες στέκονται στο πλευρό των εργαζόμενων ελλήνων;
- Το «είμαστε όλοι έλληνες» των δημοκρατικών πολιτών άλλων χωρών, που αλληλέγγυοι διαμαρτύρονται, γίνεται αμέσως και σύνθημα των πιο μισαλλόδοξων εκφραστών του πολιτικού φάσματος ακόμα κι εκείνων που μαχαιρώνουν μετανάστες στους δρόμους;
- Οι παράνομες καταθέσεις στο εξωτερικό, οι παράνομες βίλες, ο παράνομος πλουτισμός, το λαθρεμπόριο καυσίμων και τα αφορολόγητα υπερκέρδη εφοπλιστών υποβαθμίζονται, με μια και μόνο δήλωση ελληνοσύνης;
Η συσκευή αυτή πρέπει τώρα αμέσως να καταργηθεί, να αποσυρθεί από την κυκλοφορία, να σταματήσει τους αλλόκοτους διαχωρισμούς και τις ακόμα πιο αλλόκοτες συμμαχίες. Το ελληνόμετρο οδηγεί στη βαθιά βαρβαρότητα, στην απομόνωση και, κυρίως, στην έλλειψη μιας διαφορετικής πολιτικής που να βασίζεται στην αλληλεγγύη, την υπεράσπιση των κοινωνικά περιθωριοποιημένων και τη δημοκρατική εκπροσώπηση των πολιτών.
Ο Λάτσης, ο Λαυρεντιάδης, ο Κουρής, ο Μίκης, ο Βενιζέλος, η Κανέλλη, ο Τζιμάκος, ο Λαζόπουλος, ο Πρετεντέρης, ο Μιχαλολιάκος, ο νεαρός κουκουλοφόρος, η Δαμανάκη, ο ΜΑΤατζής, ο Σκυφτούλης, ο Κρανιδιώτης, ο μανάβης, ο Κουφοντίνας, ο Βαρδινογιάννης κι εγώ είμαστε όλοι έλληνες.
Ε, και;
Πηγή: Rednotebook
31 σχόλια:
Σαν βάση σχολιασμού, μου φαίνεται καλό:
http://leninreloaded.blogspot.com/2012/02/blog-post_1728.html
Είναι αλήθεια ότι η κριτική στον εθνικισμό μπορεί να εκφραστεί "μέχρι τέλους" μόνο απο μια μαρξιστική εργατική οπτική και όχι απο θέσεις αστικού κοσμοπολιτισμού που εκφράζει το συγκεκριμένο ιστολόγιο απο όπου αναδημοσιέυσαμε το άρθρο (για την συγγραφέα δεν έχουμε άποψη).
Αυτό φυσικά δεν ακυρώνει την ορθότητα της κριτικής του συγκεκριμένου άρθρου σε αρκετά σημεία. Για αυτό έξάλλου και η αναδημοσίευση. Ας προχωρήσουμε εμείς αυτήν την κριτική παραπέρα για να μην οικιοποείται ο αστικός κοσμοπολιτισμός τον διεθνισμό και την αντι-εθνικιστική πάλη.
Ένα κρίσιμο ζήτημα για το οποίο η συζήτηση πρέπει να ανοίξει, ιδιαίτερα με την άνοδο των εθνικιστικών-φασιστικών ρευμάτων.
"δεν ακυρώνει την ορθότητα της κριτικής του συγκεκριμένου άρθρου σε αρκετά σημεία"
Συμφωνώ με αυτό στο δικό μου κείμενο μέχρι στο σημείο που νομίζω πως πρέπει να πατήσει κανείς "φρένο":
"Το είδος όμως αυτό λόγου, ακριβώς επειδή είναι τόσο ταξικό όσο και ρητά πολιτικό, διαφοροποιείται σημαντικά και από αυτό της Άντας Ψαρρά, η οποία χρησιμοποιεί μία σειρά αναμφισβήτητα ορθών διαπιστώσεων για το πολιτικό και ηθικό ποιόν ανθρώπων σαν τον Γιώργο Τράγκα, τον Νίκο Χατζηνικολάου και όλου αυτού του απεχθούς "υπερελληναράδικου" συναφιού για να οδηγήσει στο άλλο άκρο, που δεν είναι παρά η εκ νέου αποπολιτικοποίηση της σχέσης του ευρωπαϊκού καπιταλισμού και της ευρωπαϊκής αστικής τάξης με τα λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα. "
Το δίπολο που στήνεται είναι πολύ επικίνδυνο, ασκεί μεγάλες ελκτικές τάσεις, και είναι ικανό να οδηγήσει σε επιζήμιες για τα λαϊκά στρώματα ψευδο-διαιρέσεις και σε ψευδο-ανταγωνισμούς ΜΕΣΑ στο "γήπεδο" της αστικής τάξης.
Συμφωνούμε για το δίπολο αστικού κοσμοπολιτισμού/εθνικισμού και την υποταγή της ταξικής οπτικής σε πλευρές του ανάλογα με τη συγκυρία. Όπως περιγράφει και το κείμενο σου χρειάζεται συνεχή (και θεωρητική) μάχη και διαχωρισμός απο τις δύο πλευρές. Καμία σχέση δεν έχουν με την εργατική πολιτική αντιλήψεις του "διεθνισμού" του ευρώ η απο την άλλη του περιοδικού Νέμεσις και του δικτύου 21 που διατρέχουν και μέρος της αριστεράς.
Η αλήθεια βέβαια είναι ότι μέχρι τώρα είναι, κατά τη γνώμη μας, μια μάχη "αμυντική". Σε αυτή φάση το ζήτημα είναι να μην καταλήξει η Μαρξιστική κριτική "μαιντανός" σε κάποια απο τις παραπάνω πλευρές τις αστικής ιδεολογίας. Όσο όμως προχωράει η κρίση, τόσο βαθαίνουν τα ερωτήματα και δημιουργείται το έδαφος για να αναπτυχθεί και αυτοτελώς ένα μαρξιστικό ρεύμα.
Τώρα για το "φρένο" που σωστά διατυπώνεις, πιστεύουμε ότι βρίσκεται στην απάντηση: Δηλαδή σωστά πολλά απο αυτά που αναφέρει το άρθρο αλλά αν η απάντηση για την υπερβασή τους δεν περιλαμβάνει την πάλη ενάντια στον αστικό κοσμοπολιτισμό (δηλαδή την Ε.Ε και τους διεθνείς μηχανισμούς του κεφαλαίου) είναι η μισή αλήθεια.
Γιατί είναι ακριβώς η Ε.Ε που αναπαράγει (και εντείνει) την ανισόμετρη ανάπτυξη μεταξύ των κρατών και τις ανισότητες στο εσωτερικό τους. Για αυτό και η Ε.Ε είναι ο καλύτερος φίλος του εθνικισμού και του φασισμού που τους τρέφει σαν το δικό της αντεστραμμένο είδωλο. Θα μπορούσε να φέρει κανείς σαν παράδειγμα μόνο το μεταναστευτικό.
Όλα αυτά έχουν και πολιτικές συνέπειες. Μια σειρά οργανώσεις κομμουνιστικής και ιδιαίτερα τροτσκιστικής αναφοράς έχουν ενσωματωθεί στο γενικότερο ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζοντας "αντι-εθνικιστική" πολιτική γραμμή. Απο την άλλη έχουμε τα διάφορα "πατριωτικά" μέτωπα τα οποία άλλα τμήματα βλέπουν σαν συμβολή σε ένα αντι-ΕΕ κίνημα. Υπάρχουν βέβαια και μια σειρά άλλες αντιλήψεις της "αντεξουσίας" που χαρακτηρίζουν όλα αυτά τα διλλήματα πλαστά και διαφωνούν γενικά με το να υπάρχουν αιτήματα για την Ε.Ε η πολιτικά αιτήματα κλπ.
Μέσα σε όλο αυτό το περιβάλλον, που εκφράζει προφανώς και κοινωνικές συνθήκες μια κριτκή απο την πλευρά των συμφερόντων της εργατικής τάξης είναι πιο αναγκαία απο ποτέ. Και ας ελπίσουμε ότι σύντομα θα περάσουμε απο την άμυνα (δηλαδή τον διαχωρισμό) στην επίθεση (δηλαδή την ανάπτυξη θεωρητικών επεξεργασιών και θέσεων που θα μετατρέψουν αυτόν τον αναγκαίο διαχωρισμό σε ακόμα μεγαλύτερη δημιουργική θέση και πρόταση). Δεν υποτιμούμε προφανώς τις επεξεργασίες και προσπάθειες που ήδη υπάρχουν. Όμως πιστεύουμε ότι είναι ανάγκη να τις αναπτύξουμε παραπέρα.
Πέρυσι τέτοια εποχή αυτή η συζήτηση δεν υπήρχε καν για να μην μιλήσουμε για το διαδίκτυο. Τώρα προβάλλει -έστω αδύναμα και αντιφατικά. Είναι και δική μας ευθύνη-στο βαθμό που μας αναλογεί- να την προχωρήσουμε.
"Τώρα για το "φρένο" που σωστά διατυπώνεις, πιστεύουμε ότι βρίσκεται στην απάντηση: Δηλαδή σωστά πολλά απο αυτά που αναφέρει το άρθρο αλλά αν η απάντηση για την υπερβασή τους δεν περιλαμβάνει την πάλη ενάντια στον αστικό κοσμοπολιτισμό (δηλαδή την Ε.Ε και τους διεθνείς μηχανισμούς του κεφαλαίου) είναι η μισή αλήθεια.
Γιατί είναι ακριβώς η Ε.Ε που αναπαράγει (και εντείνει) την ανισόμετρη ανάπτυξη μεταξύ των κρατών και τις ανισότητες στο εσωτερικό τους. Για αυτό και η Ε.Ε είναι ο καλύτερος φίλος του εθνικισμού και του φασισμού που τους τρέφει σαν το δικό της αντεστραμμένο είδωλο. Θα μπορούσε να φέρει κανείς σαν παράδειγμα μόνο το μεταναστευτικό."
Ακριβώς. Συμφωνούμε απόλυτα.
"Πέρυσι τέτοια εποχή αυτή η συζήτηση δεν υπήρχε καν για να μην μιλήσουμε για το διαδίκτυο. Τώρα προβάλλει -έστω αδύναμα και αντιφατικά. Είναι και δική μας ευθύνη-στο βαθμό που μας αναλογεί- να την προχωρήσουμε."
Χωρίς θεωρητική προετοιμασία, οι παγίδες είναι τεράστιες όταν φτάσεις στην πράξη. Χωρίς πρακτική εμπειρία, η θεωρητική προετοιμασία είναι από μόνη της ανεπαρκής. Πήρα πάρα πολλά μαθήματα αυτά τα 3 περίπου χρόνια· δεν είμαι πια ο ίδιος άνθρωπος νοητικά που ήμουν το 2009. Αυτό νομίζω πως ισχύει για όλους μας· μας πήρε χώρο να αποκρυσταλλώσουμε θέματα στο μυαλό μας, παρατηρώντας εμπειρικά και ανατρέχοντας πίσω στη θεωρία για να ελέγξουμε αυτό που βλέπαμε και να ελέγξουμε και την ορθότητα της θεωρίας ταυτόχρονα.
Είναι ένα σημαντικό και κρίσιμο σχολείο το πέρασμα απ' τη θεωρία στην πράξη. Δεν τα πήγαμε εξαιρετικά, αλλά πιστεύω ότι δεν τα πήγαμε και τραγικά άσχημα. Απλά χρειάστηκε πολύ περισσότερος χρόνος για να "προχωρήσουν", να ωριμάσουν και να αποκρυσταλλωθούν κάποιες ιδέες από ό,τι νομίζαμε (εγώ τουλάχιστον) στην αρχή της κρίσης. Στην αρχή, είχα την φενάκη ότι τα πάντα θα ήταν πολύ ξεκάθαρα και ότι είχα τα μοντέλα που χρειαζόταν έτοιμα. Δεν ήταν έτσι, και αυτό σε διδάσκει μεγαλύτερη μετριοπάθεια, που είναι απαραίτητη για την ωρίμανση του μαρξιστικού σου προσανατολισμού τελικά.
Συμφωνούμε. Και για να υπάρξουν τα όποια βήματα γίνονται σήμερα, σημαίνει ότι σε πιο ανολοκλήρωτη μορφή έγιναν λάθη εξαιρετικά χρήσιμα και διδακτικά ειδικότερα στην εκτίμηση για τα όρια και τις προοπτικές ρευμάτων και πολιτικών χώρων. Και εδώ αναφερόμαστε αποκλειστικά στην δική μας εμπειρία.
Επίσης για να υπάρξουν σήμερα αυτά τα βήματα σημαίνει ότι σε μια προγενέστερη μορφή υπήρξαν προβληματισμοί (και στο διαδίκτυο)που άνοιξαν δρόμους και δημιούργησαν το έδαφος για να εμφανιστούν απόψεις και πρωτοβουλίες. Και αυτό έχει σημασία.
Αυτό είναι εξάλλου το νόημα όσων γράψαμε πριν.
Τα όσα επισημαίνεις για την θεωρητική προετοιμασία και τα "έτοιμα μοντέλα" είναι και η δική μας εκτίμηση όχι μόνο για την τελευταία διετία αλλά για ολόκληρη την περίοδο που προηγήθηκε της κρίσης και για πολλούς απο τους προβληματισμούς και απόψεις μας.
Οπότε μπορεί να έχουμε πολύ δρόμο και να μην τα "πήγαμε εξαιρετικά" αλλά όντως για να συζητάμε σήμερα μάλλον "δεν τα πήγαμε και άσχημα". Ας ελπίσουμε ότι θα αποτελέσουμε ελάχιστη συμβολή ώστε αυτή η συζήτηση για την Μαρξιστική κριτική και το εργατικό κίνημα συνεχιστεί με καλύτερους όρους.
"αστικός κοσμοπολιτισμός"; ιστορικά πρόκειται για μια από τις συνήθεις κατηγορίες της σταλινικής αριστεράς προς τους μη σταλινικούς. πλέον -με τα πολιτικά σύνορα μεταξύ πατριωτισμού και εθνικισμού να έχουν χαθεί- χρησιμοποιείται και από την δεξιά ως συνώνυμο του εθνομηδενισμού, και των "πρακτόρων του Σόρος", για να χαρακτηρίστεί ότι από την αριστερά παραπέμπει σε αντιρατσισμό αντιρατσισμό και αντι-εθνικισμό.
Μόνο εμένα μου κάνει εντύπωση το timing που βρήκε η κ. Ψαρρά για να καταγγείλει τους επαγγελματίες ελληνάρες των ΜΜΕ και να τα βάλει με το "εθνικό" στοιχείο; Ποια είναι άραγε η μαρξιστική ή γενικά η οποιαδήποτε ταξική ανάλυση της κ. Ψαρρά για την κρίση, το καπιταλιστικό σύστημα κτλ. ώστε να ξεφύγει από τον αριστερισμό τύπου ΣΥΡΙΖΑ και να προτάξει μια επαναστατική και λαϊκή πρόταση, οπότε θα είχε νόημα μια τέτοια παρέμβαση; Και είναι ο εκμεταλλεύσιμος και εν πολλοίς γραφικός (για τις διεθνείς σχέσεις εξουσίας) εθνικισμός ο βασικός εχθρός σήμερα ή η αριστερή εκδοχή της ιδεολογίας του συστήματος περί ατομικών δικαιωμάτων κτλ. όπως εκφράζεται συνήθως από αυτό το τμήμα της "Αριστεράς";
Uturunco, welcome back. Για να μείνουμε στην ουσία (παρόλο που και για τον όρο "αστικός κοσμοπολιτισμός" μάλλον έχουμε διαφορετική εκτίμηση) μπορούμε να αποσύρουμε τον όρο και να τον αντικαταστήσουμε με αντίστοιχους ορισμούς ("ευρωπαισμός" κλπ). Το ζήτημα είναι αν αυτό το ρεύμα μπορεί να εκφράσει (στο συνολό του η σε ένα μέρος του) τα εργατικά συμφέροντα.
Πάνο δεν γνωρίζουμε για τα κίνητρα και το timing που αναφέρεις. Πάντως η "αντι-εθνικιστική" και "αντιφασιστική" γραμμή της ομάδας του "Ιού" είναι γενικά σταθερή όλα αυτά τα χρόνια. Βέβαια υπάρχουν τα ζητήματα που αναφέρθηκαν στο διάλογο με τον Αντώνη (δορυφοριοποιήση γύρω απο τον "Ευρωπαισμό", στο όνομα της αντι-εθνικιστικής πάλης).
Το κείμενο που αναδημοσιέυσαμε δεν καλύπτει προφανώς καμία μαρξιστική και ταξική ανάλυση όπως αναφέρεις. Είναι απλά μια καταγγελία (σωστή σε αρκετά σημεία) του εθνικίσμού (και του αντιμνημονιακού ιδιαίτερα).
Καταγγελία που όπως γράψαμε παραμένει μετέωρη στο βαθμό που αυτονομεί τα φαινόμενα του εθνικισμού και του φασισμού απο τον ίδιο τον Καπιταλισμό (και άρα τους οικονομικούς και πολιτικούς, εγχώριους και διεθνείς, μηχανισμούς του).
Το γεγονός ότι ο εθνικισμός δεν είναι, όπως γράφεις, το κυρίαρχο ρεύμα της αστικής πολιτικής σήμερα καθόλου δεν μειώνει την σημασία του, κατά τη γνώμη μας, για το εργατικό κίνημα και ευρύτερα τις αντισυστημικές δυνάμεις.Μάλλον την αναβαθμίζει.
Γιατί το γεγονός ότι αυτή η εκδοχή της αστικής ιδεολογίας δεν είναι η κυρίαρχη στρατηγική της προσδίδει έναν "αντιπολιτευτικό" μανδύα που με την ανοχή της αριστεράς την νομιμοποιεί σε ευρύτερα τμήματα εργαζομένων. Δές τους αγανακτισμένους, το μεταναστευτικό, τα "αντιμνημονιακά" μέτωπα κλπ.
Με αυτόν τον τρόπο η ιδεολογία αυτή (που σε τελευταία ανάλυση έχει τις ρίζες της στον "θάνατο του εμποράκου" που συντελείται σήμερα στην Ελλάδα) λειτουργεί πραγματικά σαν "δούρειος ιππος". Ο οποίος όταν έρχεται η ώρα αξιοποιείται είτε για να ενισχυθεί η κυρίαρχη στρατηγική (ΛΑΟΣ), είτε για να ανασχεθεί η ριζοσπαστικοποιήση του κόσμου (Ανεξάρτητοι Έλληνες και άλλα παρόμοια) είτε σαν άμεση και πρακτική τρομοκράτηση (παρακρατικές συμμορίες).
Εξάλλου και οι δύο αυτές πλευρές της αστικής ιδεολογίας δεν είναι πάντα απόλυτα διακριτές.
Ο "πατριωτισμός" συνοδεύει και τους "μνημονιακούς" αστούς πολιτικούς που τον επικαλούνται πάντα όταν πάνε να περάσουν αντεργατικά μέτρα (και έτσι η συζήτηση εγκλωβίζεται στον πραγματικό πατριωτισμό η όχι, στην "προδοσία" η όχι κλπ). Αυτό εμφανίζεται και μέσα στην αριστερά. Ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ την μία μέρα καταγγέλει την κυβέρνηση ότι ......μας οδηγεί σε έξοδο απο το ευρώ και την άλλη επικαλείται τον Μίκη Θεοδωράκη (όπως το βράδυ της ψήφισης της δανειακής σύμβασης)ο οποίος μπήκε στην βουλή δηλώνοντας ότι θέλει να κοιτάξει στα μάτια τους πολιτικούς και να τους πεί ότι είναι προδότες της πατρίδας.
Με αυτήν την έννοια εμείς πιστέυουμε ότι αυτό το ρεύμα όχι μόνο δεν είναι γραφικό αλλά πάιζει ένα εξαιρετικά κρίσιμο ρόλο που πιθανώς θα αναβαθμιστεί και στο άμεσο μέλλον. Είναι λοιπόν το ίδιο "βασικός εχθρός" με τα αντιδραστικά ρεύματα που υπερασπίζονται την Καπιταλιστική διεθνοποιήση και (όσον αναφορά την Ελλάδα) την Ε.Ε ιδιαίτερα.
Uturunco είπε...
"αστικός κοσμοπολιτισμός"; ιστορικά πρόκειται για μια από τις συνήθεις κατηγορίες της σταλινικής αριστεράς προς τους μη σταλινικούς."
Δεν είναι πραγματικότητα. Ο τροτσκισμός για παράδειγμα έχει κατηγορηθεί για την μη κατανόηση του δυνειτικά επαναστατικού χαρακτήτα των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων, αλλά ποτέ για "αστικό κοσμοπολιτισμό". Οι τροτσκιστές βέβαια εντάσονται στην λενινιστική παράδοση, οπότε μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει ιμπεριαλισμός.
Οι "αριστεροί" κοσμοπολίτες πάλι έχουν μία δομική αδυναμία κατανόησης τόσο του εθνικού ζητήματος -μια και ο μόνος μπολσεβίκος θεωρητικός που είχε ασχολειθεί συστηματικά με αυτό ήταν ο Στάλιν (εξού και ορίστικε με το καλημέρα "επίτροπος επί των εθνοτήτων), όσο και του ιμπεριαλισμού μια και έχουν ξεκόψει και από τον Λενινισμό.
Τα τραγελαφικά αποτελέσματα της θεωρητικής τους ανεπάρκειας (αν είναι τέτοια και τα πράγματα δεν είναι λιγότερο αθώα) τα βλέπουμε ανάγλυφα στο κείμενο της Ψαρρά, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ μας λέει πως όποιος:
-Δεν υποστήριξε την ΝΑΤΟϊκή επέμβαση στην Γιουγκοσλαβία
-Θύμωσε όταν άκουγε να τον Σημίτη να ευχαριστεί τις ΕΠΑ που η Τουρκία δεν προσάρτησε παρά μόνο κάτι βράχια αντί του μισού Αιγαίου
-Δεν ένιωσε "εθνικά υπερήφανος" από την παράδοση του ηγέτη (Οτζαλάν) ενός εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος (με όλα τα στραβά του) στους διώκτες του
είναι "ελληναράς" ου μήν και "φασίστας...
Εγώ πάντως σαν κολλημένος "Σταλινικός" εξακολουθώ να μην θεωρώ βασικό φορέα του "εκδημοκρατισμού" ανά την υφήλιο, την USAF, όπως και μην θεωρώ "αριστερό" ή έστω προοδευτικό άνθρωπο κάποιον που προπαγανδίζει το παραπάνω.
Το πως κομμάτι της ελληνικής δεξιάς πέρασε στον "αντιαμερικανισμό", είχα αρχίσει να το πίανω σε μία σειρά άρθεων που δεν τελείωσε ποτέ λόγω της πληθώρας στοιχείων που στνάντησα στην έρευνα και δεν είχα χρόνο να τα επεξεργαστώ και ταξινομήσω:
http://fadomduck2.blogspot.com/2012/01/1.html
http://fadomduck2.blogspot.com/2012/01/2.html
http://fadomduck2.blogspot.com/2012/01/3.html
Υ.Γ.
Το αστείο της υπόθεσης είναι πως στα συλλαλητήρια για το "Μακεδονικό" ήταν η "ευρωαριστερά" που συμμετειχε, ενώ το υποτίθεται "εθνολαϊκίστικο" ΚΚΕ ήταν το μοναδικό κοινοβουλευτικό κόμμα που απείχε από αυτά...
Trash, συμφωνούμε στην κριτική του αστικού κοσμοπολιτισμού που τσουβαλίάζει όποιον διαφωνεί με την Ε.Ε, το ΝΑΤΟ κλπ ως "εθνικιστή" αλλά και στις επισημάνσεις για την αριστερή του εκδοχή που νομιμοποιεί τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Τώρα το συγκεκριμένο άρθρο δεν αναφέρει συγκεκριμένα κάτι για τον Οτσαλάν και τα άλλα που αναφέρεις (δεν θα είχε αναδημοσιεύτει αν έγραφε τέτοια). Αναφέρει μόνο πώς χρησιμοποιήθηκαν για εθνικιστικές κορώνες. Προφανώς αναφέρεσαι σε γενικότερες αντιλήψεις πέραν του συγκεκριμένου άρθρου.
Όμως, ανεξάρτητα απο αυτό, πρέπει να παραδεχτούμε ότι και η αριστερά στο παρελθόν όχι λίγες φορές έχει ενσωματώσει την ταξική οπτική στα πλατιά-εθνικά μέτωπα κάθε είδους. Υπάρχουν πολλά ιστορικά παραδείγματα. Και το ΚΚΕ έχει ευθύνη για αυτό. Ακόμα και τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας η καθαρή θέση απέναντι στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε δεν εκφράστηκε πάντα απο ταξική σκοπιά. Δύσκολα μπορεί να υποστηριχτεί, κατά την γνώμη μας, κάποια σχέση π.χ του Ζουράρι (που τώρα βέβαια ακολούθησε άλλους δρόμους) η του περιοδικού Νέμεσις με την εργατική πολιτική.
Όπως γράψαμε, πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει "καλή" και "κακή" αστική ιδεολογία και στο βαθμό που τα παραπάνω ρέυματα εντάσσονται σε αυτήν είναι κρίσιμη η αντιπαράθεση με αυτά και η υπερβασή τους απο την πλευρά των συμφερόντων των εργαζομένων.
26 Φεβρουαρίου 2012 2:02 μ.μ.
"ιστορικά πρόκειται για μια από τις συνήθεις κατηγορίες της σταλινικής αριστεράς προς τους μη σταλινικούς. "
Ναι, οπωσδήποτε. Από την σταλινική αριστερά του Antonio Gramsci ("Notes on the Southern Question") και του Κώστα Δουζίνα (Human Rights and Empire: The Political Philosophy of Cosmopolitanism) για παράδειγμα.
Eπίσης όσο είναι αλήθεια ότι ο Στάλιν ασχολήθηκε με το εθνικό ζήτημα και έγραψε και το τμήμα το "εθνικό ζήτημα" που είναι απόσπασμα απο τις διαλέξεις που έδωσε το 1924 στο Πανεπιστήμιο του Σβερντλόφ και κυκλοφόρησαν με τον τίτλο "οι βάσεις του Λενινισμού" άλλο τόσο είναι αλήθεια ότι δεν ήταν καθόλου ο μόνος.
Ο Λένιν είχε επανειλλημένα γράψει άρθρα για τα ζητήματα του πολέμου και του εθνικισμού. Η Λούξεμπουργκ, ο Τροτσκι, ο Πάννεκουκ επίσης. Το έργο του Λένιν "Το δικαίωμα των εθνών για την αυτοδιάθεση τους" υπαρχει απο το 1916. Υπήρξαν επίσης έργα και άλλων Μαρξιστών, ιδιαίτερα απο εκείνες τις χώρες που είχαν διαφορετικές εθνότητες στο εσωτερικό τους (π.χ αυστροουγγαρία/Μπάουερ κ.α). Και βέβαια υπάρχουν και τα έργα των Μαρξιστών της περιόδου των αντιαποικιοκρατικών κινημάτων αλλά και πρόσφατες σχετικά εργασίες.
Οπότε θα ήταν μάλλον άδικο να περιορίσουμε της Μαρξιστικές επεξεργασίες για το εθνικό ζήτημα στο έργο του Στάλιν, για το οποίο ελπίζουμε να συζητήσουμε κάποια στιγμή και πιο αναλυτικά.
Ξεχάσαμε και τον Γκράμσι. Έστειλε πρίν και ο Αντώνης σχετική βιβλιογραφία.
Καλώς σας βρήκα.
Τώρα, για να μην αναφερθώ σε αντισταλινικές βλ. το κείμενο
Bourgeois Cosmopolitanism and its reactionary role by F. Chernov
Source: "Bol'shevik: Theoretical and Political Magazine of the Central Committee of the ACP(B), Issue #5, 15 March 1949, pp. 30-41.
Όσο για τους πριν την εμφάνιση του Σόρος «πράκτορες» ας θυμιθούμε τα καθήκοντα που έθετε ο Ζαχαριάδης:
Να απογυμνώσουμε το αντεπαναστατικό πραχτορείο του τροτσκισμού που αποβλέπει να διασπάσει τις δυνάμεις της εργατικής πρωτοπορίας στο λαϊκοδημοκρατικό κίνημα και έτσι να το εξασθενήσει προς όφελος της ντόπιας και ξένης αντίδρασης.
Για το τι λουλούδια άνθισαν στο έδαφος της «ελληνοσερβικής φιλίας» το ΚΚΕ έχει, νομίζω, ιδία αντίληψη. Αλλά τότε κατανοούσε τις πατριωτικές ανησυχίες. Ήταν και ο εξ’ ανατολών κίνδυνος... όσο για τους μη Έλληνες το γένος πρόσφυγες του εμφυλίου, φρόντισε ως κυβέρνηση.
Praxis red. Δεν διαφωνώ ότι μπορεί να αναβαθμιστεί ο εθνικισμός στο μέλλον και να πάρει διαστάσεις. Όμως αυτό ο εθνικισμός είναι άσχετος με "απομονωμένες" δήθεν προσεγγίσεις τύπου Ψαρρά και γενικά του ρόλου της "αριστεράς"; Επίσης η κ. Ψαρρά μόνο αυτό το άρθρο έχει γράψει και δεν παίζει ρόλο η συγγραφική ιστορία της; Σε ποιο άλλο άρθρο της αυτής και του Ιού έχει πάρει πραγματικά θέση υπέρ των λαϊκών στρωμάτων και των εργαζομένων; Αυτό στο οποίο διαφωνώ δηλαδή είναι άλλο: Στο ότι η κ. Ψαρρά και η παρόμοια αριστερά ΟΔΗΓΟΥΝ στην έξαρση του εθνικισμού και όχι το ανάποδο.
Δεν είναι δηλαδή ο σημερινός (υποβαθμισμένος στις παγκόσμιες σχέσεις εξουσίας τον οποίο βασικά εκμεταλλεύονται οι σημερινές άρχουσες τάξεις) εθνικισμός που ωθεί στον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου ή όπως αλλιώς πείτε το, αλλά ο ενσωματωμένος ρόλος τέτοιων "αριστερών" προσεγγίσεων οδηγεί σήμερα με μαθηματική ακρίβεια σε τέτοιες ατραπούς. Αυτός ο αριστερισμός των ατομικών δικαιωμάτων κτλ. οδηγεί σε έξαρση του εθνικισμού και όχι τανάπαλιν.
Υπό αυτή την έννοια δεν θα έβαζα ποτέ σε ίση απόσταση τους ελληναράδες, εθνικιστές κτλ. με αυτούς που υιοθετούν τον ΠΥΡΗΝΑ της ιδεολογίας του συστήματος σήμερα, και μπορεί να οδηγήσουν όπως είπα φυσικά και σε έξαρση των εθνικισμών κτλ. Αυτό το θέμα ήθελα να διακρίνω.
Πάνο όπως γράψαμε δεν έχουμε παρακολουθήσει την συγγραφέα απλά έχουμε μια εικόνα απο την ομάδα του "Ιού". Γενικά η αρθογραφία αυτής της ομάδας είχε πάρει "θέσεις υπέρ των λαικών στρωμάτων" χωρίς όμως να διαφοροποιείται τελικά απο το "ευρωκοσμοπολίτικο" ρεύμα.
Συμφωνούμε απόλυτα (και προσπαθήσαμε να το περιγράψουμε παραπάνω) στο ότι αυτές οι αντιλήψεις του ψευτό-διεθνισμού η μάλλον του διεθνισμού του κεφαλαίου τελικά οδηγούν στην δικαιολόγηση της αιτίας των εθνικισμών και των συνεπειών τους.
Τώρα αν υπάρχει διαφορά στο ότι η "ευρωλαγνεία" οδηγεί στους εθνικισμούς ενώ το ανάποδο δεν συμβαίνει ίσως θέλει παραπάνω συζήτηση. Για παράδειγμα όλα τα εθνικιστικά/δεξιά ρεύματα στην Ελλάδα θεμελιώθηκαν στο "ανήκουμεν εις την δύσην" και παρήγαγαν μια αντίστοιχη νομιμοποιήση, με εθνικιστικό μανδύα, της συμμετοχής στο ΝΑΤΟ, την Ε.Ε κλπ. Είχαν λοιπόν και αυτά την δική τους συνεισφορά στους διεθνείς μηχανισμούς του κεφαλαίου.
Ο εθνικισμός των κυρίαρχων τάξεων στον Ελληνικό Καπιταλισμό ήταν πάντα εθνικισμός και με τις πλάτες άλλων, απο τις απαρχές του Ελληνικού κράτους (μεγάλες δυνάμεις, Ανταντ, Σχέδιο Μάρσαλ κλπ) και ξεκάθαρα απέναντι απο τα εργατικά συμφέροντα.
Το μοναδικό παράδειγμα που το "εθνικό" στοιχείο έπαιξε έναν διαφορετικό ρόλο σε αντίθετη κατεύθυνση ήταν οι ηρωικοί αγώνες του Ε.Α.Μ που έίχαν όμως τραγική κατάληξη εν μέρει λόγω και της υποταγής, ιδιαίτερα την κρίσιμη στιγμή, του ταξικού επαναστατικού στοιχείου στην "εθνική ενότητα" (Βάρκιζα κλπ).
Ακόμα μεγαλύτερη συζήτηση έχει το θέμα των "ίσων αποστάσεων". Απο την πλευρά της Μαρξιστικής κριτικής και της ταξικής οπτικής δεν μπορεί να υπάρχει καμία ιδεολογική και στρατηγική παραχώρηση σε αυτά τα ρεύματα (και εδώ δεν αναφερόμαστε σε πιθανούς επιμέρους συμβιβασμούς η τακτικές κινήσεις που αποτελούν τυπικό φαινόμενο στην πραγματική ζωή και όχι στους υπερεπαναστατικούς παραδείσους). Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι αγνούμε την ύπαρξη του έθνους (που δεν είναι προφανώς ένα κόλπο των αστών αλλά μια πραγματική και ιστορικά διαμορφωμένη συλλογική ταυτότητα) η τις αντιφάσεις που δημιουργεί και την σημασία τους.
Αντίθετα πιστέυουμε ότι η μόνο "εθνική" απελευθέρωση που μπορεί να προκύψει σήμερα είναι απο το "έθνος" των εργαζομένων που έτσι και αλλιώς αποτελεί την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Προφανώς και σε οποιαδήποτε κοινωνική αλλαγή οι τάξεις (π.χ οι μικροαστοί) δεν εμφανίζονται διακριτές σε "κουτάκια" αλλά συνυπάρχουν και συγκρούονται μέσα στην πάλη. Όμως η εργατική ηγεμονία και η υποταγή του "εθνικού" στο "κοινωνικό" και όχι ανάποδα είναι ίσως ο πιο ασφαλής δρόμος για να μην έχουμε νέες Βάρκιζες.
Uturunco μιας και η κουβέντα συνεχίζεται δύο λόγια για τον "κοσμοπολιτισμό".
Ο όρος υπάρχει ήδη απο το 1845 σε κείμενα του Ένγκελς ο οποίος μάλιστα αντιπαραθέτει τον "κομμουνιστικό κοσμοπολιτισμό" με τον "υποκριτικό κοσμοπολιτισμό του ελέυθερου εμπορίου" και τον "ψευδοκοσμοπολιτισμό των σοσιαλπατριωτών". Στα κείμενα αυτά η έννοια "κοσμοπολιτισμός" σημαίνει διεθνισμός. Στο βιβλίο του Lowy (που σίγουρα δεν μπορεί να κατηγορηθεί για σταλινικός) "Μαρξισμός και Εθνικό ζήτημα" υπάρχουν εκτενείς αναφορές και βιβλιογραφία για αυτό.
Άρα η έννοια του "αστικού κοσμοπολιτισμού" υπάρχει ήδη στις απαρχές του Μαρξισμού σε μια περίοδο μάλιστα που δεν υπήρξαν καν ολοκληρωμένες Μαρξιστικές προσεγγίσεις για το εθνικό ζήτημα. Βέβαια η έννοια αυτή πήρε διαφορετικές αργότερα διαφορετικές ερμηνείες μέσα στις πολεμικές στο κομμουνιστικό κίνημα. Όμως αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι δεν είναι "σταλινική εφεύρεση" αλλά Μαρξιστική έννοια που εντάσσεται στο θεωρητικό πλαίσιο της Μαρξιστικής κριτικής. Εξάλλου την χρησιμοποιήσαν και πολλοί Μαρξιστές και μετά τον Μάρξ.
μα αν θυμάμαι καλά ο Λέβι, στο βιβλίο του για τους μαρξιστές και το έθνος, χαρακτηρίζει τους Μαρξ και Ένγκελς ακριβώς "κοσμοπολίτες". εν πάση περιπτώσει, ένα απλό googling στο marxists.org μπορεί να μας πληροφορήσει για την χρήση του όρου. Για μένα προβληματικό είναι το γεγονός ότι πολλοί/ες σύγχρονοι/ες κομμουνιστές/τριες καταβάλλουν προσπάθεια να αποδείξουν πως -σε αντίθεση με την αστική τάξη- αυτοί/ες εκφράζουν όχι τον αυθεντικό κοσμοπολιτισμό μα τον αυθεντικό πατριωτισμό.
1)λέτε: "το συγκεκριμένο άρθρο δεν αναφέρει συγκεκριμένα κάτι για τον Οτσαλάν και τα άλλα που αναφέρεις (δεν θα είχε αναδημοσιεύτει αν έγραφε τέτοια)", ξαναπάμε λοιπόν στο κείμενο της Ψαρά:
"Παράγοντες της εκκλησίας, τηλεπαρουσιαστές, δήμαρχοι και πολιτικοί έκαναν συχνά χρήση του ελληνόμετρου σε διάφορες φάσεις (Ίμια, παράδοση Οτσαλάν, «Μακεδονικό», ελληνοσερβική φιλία κ.α.), ενώ το ελληνόμετρο ένωσε αριστερούς, δεξιούς και κεντρώους χρήστες. "
Εάν δεν το προσέξατε πριν, αναφέρεται λοιπόν, πολύ συγκεκριμένα σε αυτά που κατονομάζω
2)Δεν είπα πως ο Stalin είναι ο μονος που έχει ασχοληθεί με το "εθνικό ζήτημα", αλλα πως "είναι ο μονος που ασχολήθηκε ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚA(εξού και ορίστικε με το καλημέρα "επίτροπος επί των εθνοτήτων),"...
Trash για το άρθρο αναφερόμαστε στο δικό σου απόσπασμα. Γράφεις:
....στο κείμενο της Ψαρρά, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ μας λέει πως όποιος:
-Δεν υποστήριξε την ΝΑΤΟϊκή επέμβαση στην Γιουγκοσλαβία
-Θύμωσε όταν άκουγε να τον Σημίτη να ευχαριστεί τις ΕΠΑ που η Τουρκία δεν προσάρτησε παρά μόνο κάτι βράχια αντί του μισού Αιγαίου
-Δεν ένιωσε "εθνικά υπερήφανος" από την παράδοση του ηγέτη (Οτζαλάν) ενός εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος (με όλα τα στραβά του) στους διώκτες του
είναι "ελληναράς" ου μήν και "φασίστας...
Εμείς αυτό που υποστηρίξαμε είναι ότι αυτοί οι ισχυρισμοί δεν υπάρχουν στο συγκεκριμένο άρθρο αλλά είναι μάλλον ένα πιθανό (ακόμα και αν είναι πολύ πιθανό) συμπέρασμα με βάση την οπτική της συγγραφέα, του ιστολογίου που δημοσιευτηκε το κείμενο κλπ. Όμως στο συγκεκριμένο άρθρο δεν υπάρχει.
Η φράση "Παράγοντες της εκκλησίας, τηλεπαρουσιαστές, δήμαρχοι και πολιτικοί έκαναν συχνά χρήση του ελληνόμετρου σε διάφορες φάσεις (Ίμια, παράδοση Οτσαλάν, «Μακεδονικό», ελληνοσερβική φιλία κ.α.), ενώ το ελληνόμετρο ένωσε αριστερούς, δεξιούς και κεντρώους χρήστες" δεν σημαίνει αυτόματα ότι και όποιος ήταν ενάντια π.χ στο ΝΑΤΟ η στην παράδοση του Οτσαλάν ήταν "ελληναράς" η και "φασίστας".
Εμείς τέτοια δήλωση δεν βλέπουμε στο συγκεκριμένο κείμενο. Χώρια που ο "πατριωτικός" αχταρμάς εκείνη την περίοδο όντως είχε διείσδυση και σε δυνάμεις της αριστεράς (όπως βέβαια και ο σοσιαλισμός των βομβαρδισμών και των δήθεν ανθρώπινων δικαιωμάτων).
Τώρα για τον Στάλιν διορθώνουμε και την δική μας τοποθέτηση με βάση την τελευταία σου επισήμανση. Όντως στο σχολιό μας δώσαμε βάση στην πλευρά του αν ήταν ό μόνος που ασχολήθηκε αντί εκείνης του "ο μόνος που ασχολήθηκε συστηματικά". Όμως ακόμα και με αυτήν την διόρθωση έχουμε μια διαφορετική εκτίμηση αφού πιστεύουμε (και προσπαθήσαμε να το υποστηρίξουμε και πριν) ότι δεν ήταν ούτε ο μόνος που ασχολήθηκε συστηματικά.
Βέβαια αυτό που έχει αξία δεν είναι τόσο ποιός ασχολήθηκε συστηματικά και ποιός όχι αλλά η ίδια η ουσία και το περιεχόμενο των θεωρητικό-πολιτικών προτάσεων.
Uturunco, πιστέυουμε ότι σήμερα ο μόνος πραγματικός διεθνισμός που μπορεί να υπάρξει είναι αυτός των λαικών και εργατικών αγώνων και αντίστοιχα αυτό συνεπάγεται την κυριάρχία, και στο εσωτερικό των χωρών, των υποτελών τάξεων. Άρα ο πραγματικός διεθνισμός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον πραγματικό "πατριωτισμό" (που είναι η συντριβή της "εθνικής" αστικής τάξης και της πολιτικής και οικονομικής δομής που την υποστηρίζει) και αντίστροφα.
Σε ότι αφορά το κείμενο του Lowy αναφερθήκαμε απλά στην χρήση του όρου που έθεσες σαν ζήτημα. Αυτό κατά τη γνώμη μας, δεν αλλάζει λόγω της οπτικής του συγγραφέα. Το ζήτημα είναι ότι ο όρος υπήρχε σαν εργαλείο ανάλυσης και ερμηνείας πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση. Αυτό προσπαθήσαμε να δείξουμε.
ο όρος "κοσμοπολιτισμός" ως έγκλημα (κυριολεκτικά)εμφανίστηκε σε μια πολύ συγκεκριμένη εποχή. προφανώς και η λέξη υπήρχε και χρησιμοποιούνταν με πολύ διαφορετικό νόημα ειδικά μεταξύ των κομμουνιστών/τριων. Εν πάση περιπτώσει ας το λύσουν οι φιλόλογοι.
στο "στρατηγικό" ζήτημα είναι προφανές ότι διαφωνώ (αν και αυτό δεν ενδιαφέρει ούτε τους/τις φιλολόγους). Για την κουβέντα ας πω μόνο πως η εργατική τάξη (και το κόμμα της ή τα κόμματά της) δεν μπορούν να παίξουν τον ρόλο της αστικής τάξης και να την αντικαταστήσουν εκτός αν γίνουν αστικά. Η εργατική εξουσία και η αστική διαφέρουν ουσιωδώς.
Γράφεις:... "η εργατική τάξη (και το κόμμα της ή τα κόμματά της) δεν μπορούν να παίξουν τον ρόλο της αστικής τάξης και να την αντικαταστήσουν εκτός αν γίνουν αστικά. Η εργατική εξουσία και η αστική διαφέρουν ουσιωδώς".
Γράφουμε:... "σήμερα ο μόνος πραγματικός διεθνισμός που μπορεί να υπάρξει είναι αυτός των λαικών και εργατικών αγώνων και αντίστοιχα αυτό συνεπάγεται την κυριάρχία, και στο εσωτερικό των χωρών, των υποτελών τάξεων. Άρα ο πραγματικός διεθνισμός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον πραγματικό "πατριωτισμό" (που είναι η συντριβή της "εθνικής" αστικής τάξης και της πολιτικής και οικονομικής δομής που την υποστηρίζει) και αντίστροφα".
Μήπως μπορείς να μας βοηθήσεις με την διαφωνία που αναφέρεις;
προφανώς δεν υπάρχει "κυριαρχία υποτελών". το πολύ -όπως στην περίπτωση της αστικής τάξης- υπάρχει κυριαρχία πρώην υποτελών πάνω σε νέους υποτελείς. Υποτίθεται όμως ότι η εργατική εξουσία είναι κατάλυση κάθε σχέσης κυριαρχίας άρα και των κυρίαρχων και των υποτελών.
(Δεν ισχυρίζομαι πως είμαι λενινιστής καμίας απόχρωσης. ούτε γκραμσιανός, ούτε σταλινικός, ούτε μαοϊκός, ούτε καν τροτσκιστής).
"κυριαρχία υποτελών"= "κυριαρχία των μέχρι τώρα υποτελών". Θεωρούσαμε ότι προέκυπτε απο το κείμενο αλλά καλά κάνεις και το επισημαίνεις για να το κάνουμε πιο σαφές.
"η εργατική εξουσία είναι κατάλυση κάθε σχέσης κυριαρχίας άρα και των κυρίαρχων και των υποτελών"
Η εργατική εξουσία ως εξουσία και αυτή όχι μόνο δεν είναι "κατάλυση κάθε σχέσης κυριαρχίας" αλλά αποτελεί την εγγκαθίδρυση ακριβώς μιας νέας σχέσης κυριαρχίας-της κυριαρχίας της πλειοψηφίας της κοινωνίας πάνω στην μειοψηφία και όχι το αντίστροφο, όπως στον Καπιταλισμό).
Δεν είναι λοιπόν η εργατική εξουσία/δημοκρατία η κατάλυση κάθε "κυριαρχίας" αλλά η αναγκαία προσπάθεια μετάβασης προς αυτήν την κατάλυση η οποία δεν μπορεί να ξεκινήσει χωρίς πολιτική και κοινωνική επανάσταση χωρίς δηλαδή την κατάληψη της εξουσίας απο τους εργάτες και την συντριβή της οικονομικής και πολιτικής/κρατικής μηχανής που αναπαράγει την εκμετάλλευση.
Είναι, νομίζουμε, μια σημαντική διαφορά.
Μια εξουσία που μετατρέπει ένα μέρος -έστω το μικρότερο- ενός πληθυσμού σε υποτελείς δεν έχει -κατά την γνώμη μου- καμία σχέση με μια εξουσία υποτελών -πολλών ή λίγων- που απελευθερώνονται διαλύοντας τον πολιτικό και οικονομικό μηχανισμό που αναπαράγει την υποτέλειά τους.
Uturunco, στο βαθμό που υπάρχουν ακόμα τάξεις και ταξικές αντιθέσεις, οι οποίες δεν μπορούν να καταργηθούν με νομοθετικές πράξεις, οι σχέσεις μεταξύ τους είναι σχέσεις κυριαρχίας/ηγεμονίας.
Η αναγκαία κατάργηση λοιπόν της ταξικής κυριαρχίας προυποθέτει την κατάργηση των τάξεων και όχι, κατά τη γνώμη μας, το ανάποδο. Στο βαθμό που υποστηρίζουμε ότι η κατάργηση της ταξικής εκμετάλλευσης αφορά όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής, δεν μπορεί να υπάρξει αυτόματη "απελευθέρωση" ούτε "διάλυση" του "οικονομικού και πολιτικού μηχανισμού που αναπαράγει την υποτέλεια τους".
Η επανάσταση και η εργατική εξουσία /δημοκρατία είναι η αναγκαία-απολύτως αναγκαία-αφετηρία για αυτό.
Η Κομμούνα (στην οποία οι μαρξιστές ήταν μειοψηφία), ο Οκτώβρης, η επανάσταση στην Κούβα και γενικά όλες οι κοινωνικές επαναστάσεις ήταν, τέτοιες προσπάθειες. Ανεξάρτητα απο την κριτική απέναντι τους.
Δες και το παράδειγμα της Ισπανίας του 36 και πώς κατέληξαν τα αναρχικά ρεύματα που μέχρι τότε προπαγάνδιζαν την αυτόματη διάλυση του κράτους: μπροστά στην πραγματικότητα της επανάστασης και καθώς τα ρεύματα αυτά δεν είχαν καμία θεωρητική/ιδεολογική προετοιμασία και προσέγγιση πέρα απο την μεταφυσική "άμεση" καταστροφή της κρατικής μηχανής κατέληξαν σε καταστροφικές επιλογές.
Καθώς η πραγματικότητα της κοινωνικής επανάστασης φανέρωσε μια κραυγαλέα αναντιστοιχία με τις αναρχικές διακηρύξεις, βρέθηκαν σε δύσκολη θέση και κάτω απο την πίεση για την σωτηρία της επανάστασης μπήκαν κατευθείαν στην κυβέρνηση και μάλιστα σε μια κυβέρνηση "Λαικού μετώπου" με "δημοκρατικό" και όχι επαναστατικό πρόγραμμα, η οποία κάτω απο την αντί-φράνκικη σημαία συνένωνε ακόμα και τμήματα της αστικής τάξης τα οποία εκπροσωπούνταν απο το σοσιαλιστικό κόμμα. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά.
μα δεν διαφωνούμε στο ζήτημα της εξουσίας. εκεί που διαφωνούμε είναι ο χαρακτήρας της εξουσίας. δεν υπάρχει εξουσία έξω από κοινωνικές σχέσεις (η εξουσία του φεουδάρχη, δεν είναι η εξουσία του καπιταλιστή). Η ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας σημαίνει την κατάργηση (και νομικά) της ατομικής ιδιοκτησίας και την ανακήρυξή της σε κοινή. Αυτό με την σειρά του σημαίνει ότι κανείς άνθρωπος δεν είναι ακτήμων (όντας ας πούμε πρωην αστός, πρώην οπαδός της φιλοσοφίας του Σοπενάουερ, πρώην λάτρης της μουσικής του χατζηδάκη) και έχει ίσα δικαιώματα στον κοινό πλούτο. Οι τάξεις σαφώς και δεν είναι νομικές κατασκευές (εξάλλου στο δίκαιο δεν υπάρχουν) αλλά ακόμα λιγότερο είναι "ιδεολογικές". οι τάξεις δεν είναι απόψεις αλλά σχέσεις κυριαρχίας. ο προλετάριος δεν είναι προλετάριος επειδή πιστεύει το α ή το β αλλά επειδή στερούμενος ιδιοκτησίας είναι αναγκασμένος να πουλά τον εαυτό του. Η προλεταριακή εξουσία έχει λοιπόν νόημα στο βαθμό που ανατρέπει αυτή τη σχέση. Αν την συντηρεί δεν πρόκειται για προλεταριακή εξουσία αλλά για εξουσία επί του προλεταριάτου, με όποιο όνομα και αυτοχαρακτηρίζεται.
Συμφωνούμε λοιπόν στην αναγκαιότητα "προλεταριακής εξουσίας" με την κατέυθυνση που θέτεις (κατάργηση καπιταλιστικών σχέσεων και πρώτα απο όλα στην παραγωγή)
Βέβαια όσο και αν είναι αναγκαία η πιο πλατιά δημοκρατία για την εργατική τάξη και όσους υποστηρίζουν συνειδητά αυτήν την εξουσία άλλο τόσο θα είναι αναγκαία η αυτοάμυνα αυτής της "εξουσίας" (που όπως λές δεν είναι απλά αλλαγή διαχειριστή) αλλά αφετηρία για την κατάργηση κάθε ταξικής εκμετάλλευσης. Και αυτό σημαίνει και κυριαρχία απέναντι στους εκμεταλλευτές που θα αγωνίζονται για την επιστροφή στην Καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Δημοσίευση σχολίου